Cursiefje: Leven

Lees alle columns van Jan Stoop op www.borneinbeeld.nl.

Ik leid een teruggetrokken leven”, zei hij tegen mij. Er viel een stilte. Lang genoeg om wat dat betreft niet in details te treden. Hij had geen ‘ruimte meer om het volledige leven tot uitdrukking te brengen’, had ik nog niet zo lang geleden in een gedicht van Lucebert gelezen. Ik schrijf in dit verband woorden als sober, stil, verlaten, logisch, verklaarbaar, teren op herinneringen.
Ik denk dat hij dat vertaalt als ‘s morgens een beetje de dingen begroeten. Soms een bekende begroeten van ooit, toen. Zoals gisteren. Mij. Toevallig. Tussen de buien door. Boodschappen liet hij bezorgen, ontfutselde ik hem. De televisie was zijn ‘Fernsehen’. Hij had in Duitsland gewerkt.

Wolken in een niet al te hoog palet van grijs, donker, wat sliertig blauw schoven boven ons voorbij. Ons ontmoeten en dat palet hinderden aanvankelijk mijn spraakzaamheid. Ik nodigde hem uit met mij een kopje koffie te drinken. Op het plein dat aarzelde om zijn fontein aan te zetten. Op een podium zonder toneel. Zonder, zo leek het, leven. Zonder dat woord te gebruiken zei hij iets over de aanslag op Peter R. de Vries. Hij had er iets over gehoord op zijn ‘Fernsehen’. Daar zou de doodstraf op moeten staan, maakte ik uit zijn woorden op.
Ik probeerde een in duigen vallende samenhang te herstellen. Schoolmeesterachtig. Over corona sprak hij niet. Hij wilde nog wel een borreltje, een ‘Schnapps’. En hij vroeg waar de WC was.

De volgende dag zou het iets warmer worden, las ik ondertussen op de zogenaamde ‘servicepagina’ van een grote krant. In de loop van de middag en vooral in de avond kunnen we een aantal uren regen- en onweersbuien verwachten. De dagen daarna is het met 19 tot 22 graden opnieuw wat koeler.
Mijn terrasgenoot zei toe te zijn aan zijn middagdutje. Zijn favoriete verzorgster zal hem toedekken. ‘s Avonds zou ze hem ook nog een borreltje brengen. Hij toverde een glimlach op zijn gezicht, zoals dichters, zelfs de grote niet eens, in de ruimte van het volledige leven onder woorden kunnen brengen. Twee achtergebleven koekjes propte hij in zijn jaszak. Ze waren nog eetbaar, vertelden zijn ogen.
Thuis schrijf ik in mijn opschrijfboekje: Je denkt zo ver je kunt en dan maak je keuzes. Je erkent dat je meer niet weet dan wel. Of dat je er naast zit.

Jan Stoop, 20-7-2021

Kijk hier voor meer Verhalen uit Borne