Cursiefje: Partij van de Weldaad

Lees alle columns van Jan Stoop op www.borneinbeeld.nl.

Na enige tientallen meters liepen we samen op. Het pad langs de Bornse beek was daar ook breder. De beek zag dat het goed was en liet haar buitengebiedse stroom niet harder of kalmer dan anders stromen. Ze liet zich niet opfokken. Op een enkel door een kunstmatig hoogteverschil stukje na.
De meeloper stelde zich voor. “Mijn naam is Johannes Voordewind **, zeg maar Jan”, zei hij met voldoende stemverheffing om de voorgeschreven anderhalve meter afstand te overbruggen. Hij bleek een missie te hebben. Hij vertelde het articulerend en met affectiviteit. “Ik ga Borne redden. Ik woon in de Bornsche Maten, in een dure koopwoning, ben hoogopgeleid en verdien bovenmodaal. Iets gedempter voegde hij eraan toe dat-ie op het punt stond een gezin te stichten. “Ik zal mede zorgen voor een explosieve groei van de wijk die me dierbaar is geworden sinds ik Hengelo de rug heb toegekeerd. Ik reken erop dat de armlastige gemeente mij wel weet te vinden. Zo’n dorp als Borne verdient het ook.”

Even had ik de neiging in de beek te springen. De vrees voor onderkoeling hield mij tegen. Bedacht daarvoor in de plaats een vraag. Of hij misschien ook politieke ambities had.
Warempel, ja. Een kwestie van opschuivend denken, noemde hij dat. Opschuiven in kilometers en ook naar een meer open politiek. Niet springerig, niet wegpoetsend, transparant, niet wegkijkend, de problemen onder ogen zien, herinnerend en samen oplossend. Hij had ook al een naam voor zijn partij.
Voordewind hield even stil. Deed of hij ook de voorbij zwemmende eenden wilde toespreken. Letter voor letter zei hij: P v d W, Partij van de Weldaad. Dat vond-ie wat neutraler, minder hoogdravend, minder uitsluitend dan PvdWE, Partij van de Witte Elite. Johannes Voordewind zweeg. Peinzend volgde hij nog een paar koppeltjes eenden. Meerkoeten stoven het water in.

Zijn verhaal deed me denken aan een Kopstuk van Godfried Bomans, lijsttrekker Potharst. Die beloofde welvaart, vrijheid en sociale gerechtigheid, samengebald in één programmapunt: Geluk. Dát is het. Allesomvattend.
Voordewind glimlacht als hij het hek op het einde van het pad open houdt. “Ik heb ook maar één punt: weldaad.”
Tegen de avond begon het te sneeuwen. Doorgaans verdwijnt dat als sneeuw voor de zon. Deze keer verdween het in lichte nevel.

** Gefingeerde naam. Echte naam bij mij bekend.

Jan Stoop, 19-1-2021

Kijk hier voor meer Verhalen uit Borne