Cursiefje: Zonder

Lees alle columns van Jan Stoop op www.borneinbeeld.nl.

Donderdagavond 31 maart 1977. Raadsvergadering. In de eind 19de eeuw gebouwde Spanjaardvilla Elisabeth, die sinds begin april 1930 dienst doet als gemeentehuis. Er komen landelijke verkiezingen aan. De regering-Den Uyl is gevallen, zij struikelde over de grondpolitiek. Nederland is in diepe rouw. Op Tenerife zijn een Nederlandse en een Amerikaanse jumbojet op elkaar gebotst. Bijna 600 inzittenden komen om. De gemeente Borne verkeert in een hachelijke financiële situatie. Gedeputeerde Staten van Overijssel zeggen dat bepaalde uitgaven eigenlijk niet passen in zo’n arme gemeente. Kredieten van 1976 worden overgeheveld naar 1977. En er wordt geld beschikbaar gesteld voor de inrichting van stemlokalen en sanering van de straatverlichting. Na drie uur is men eruit.

Daarover schrijf ik in mijn eerste raadsverslag voor de Bornse Courant. Er zullen er nog vele tientallen volgen. Door vier decennia heen. Tot onvermoede krachten er een einde aan maken.
Halverwege 2021. “Zijn we verlost van corona?”, vraagt een grote krant voor het volk zich af, of komt er een vierde golf, die al diffuus in de lucht hangt in het vaarwater van de pandemie die ons dan al bijna twee jaar teistert. Het evenwicht is kwetsbaar. “Het zal wel, of net niet goed gaan”, haalt de krant een RIVM-‘infectiebestijder’ aan. Stabiel maar broos, zo wordt de coronacrisis nu omschreven. De marge is krap. Wie weet hoe het virus kan terugkaatsen. De virusbestrijding moet overgaan van koste wat kost wegkrijgen naar hoe kunnen we het beste met dit virus leven, aldus de krant. Beseffend, vrezend dat er ook nog een griepgolf loert.

Lopen we dan over een weg zonder einde, waarover dingen en mensen voorbijgaan? Of een weg waar niets op is en niets omheen? Halverwege 2021 heeft Borne een weg zonder Bornse Courant. Onvoorstelbaar maar waar is er dit bericht: dat de allerlaatste BC uitkomt. Zij stevende af op de respectabele leeftijd van bijna 120 jaar. Een laatste ‘reorganisatie’ velde haar. Ze stond al niet meer op eigen benen. Ze liep aan de hand van het Hengelo’s Weekblad. Samengevoegd, heette dat sinds eind 2019.

Koude benen, wil ik schrijven. In zekere zin(nen) wil ik daadkrachtig zijn. Naar een ver strand en de zee lopen, schrijf ik op. Omdat daar volgens de 84-jarige schrijver K. Schippers niets wegraakt. “Als ergens iets moet ontbreken dan hier. Waar zoveel is weggegleden zonder dat het aan het water is af te zien. In de diepte wel, en die is onzichtbaar.”

Jan Stoop, 6-7-2021

Kijk hier voor meer Verhalen uit Borne